Παρέμβαση του Ν.Κατσίφη, εκ μέρους των Ενεργών Άνεργων στην εκδήλωση «Απέναντι στον εφιάλτη της ανεργίας: Οργανωνόμαστε, Αγωνιζόμαστε, Γινόμαστε Ενεργοί».

Είναι αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι τα τελευταία 5 χρόνια έχει προστεθεί ακόμα ένας εφιάλτης στη ζωή της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων, σ’ όλες τις λαϊκές οικογένειες, ο εφιάλτης της ανεργίας.

Δεν ανακαλύπτει κανείς την Αμερική αν διαπιστώσει ότι οι εξελίξεις στην οικονομία και την πολιτική το επόμενο διάστημα θα συντηρούν αυτόν τον εφιάλτη και θα τον μετατρέπουν σε πραγματική κόλαση. Η ολοένα μεγαλύτερη και γοργότερη τεχνολογική ανάπτυξη σε συνδυασμό με το ότι είναι στον έλεγχο και την υπηρεσία του κεφαλαίου το οποίο αναδιαρθρώνεται για να εξασφαλίσει την κερδοφορία του, μας κάνει να νιώθουμε  σίγουροι για την πραγματική κόλαση που μας περιμένει. Ούτε από τη σκοπιά της πολιτικής και μετά από τις τελευταίες εξελίξεις (εκλογές, ανάδειξη νέας κυβέρνησης, διαπραγματεύσεις κλπ)  μπορεί κανείς να είναι αισιόδοξος για κάτι καλύτερο.

Τα στοιχεία που δίνουν οι κυβερνητικές πηγές και οι προβλέψεις τους για παραπέρα όξυνση του προβλήματος κάνουν και τον πιο δύσπιστο να προβληματίζονται. 1.230.000 άνεργοι, οι 900.000 μακροχρόνια δηλαδή σχεδόν το 1/3 της εργατικής τάξης εκτός παραγωγής. Το 50% της νεολαίας παρά την προετοιμασία της για ένταξη στην εργασία δεν έχει έρθει ακόμα σε καμιά επαφή με αυτήν. Μόνο 110.000 επιδοτούνται, κανένας δεν έχει τη δυνατότητα της μετακίνησης χωρίς κόστος και όσοι τολμούν μαζεύουν πρόστιμα, ακόμα χειρότερα κανένας δεν έχει πρόσβαση στα φάρμακα και στις ιατρικές εξετάσεις αφού το κόστος είναι δυσβάσταχτο. 52.000 ανακυκλώνονται σε διάφορα  voucher και προγράμματα που ωφελούν τις επιχειρήσεις.

Δεν είναι της ώρας ούτε να στατιστικολογούμε, ούτε να πολιτικολογούμε με την κακή έννοια γύρω από το πρόβλημα, δεν μπορεί όμως να περάσει απαρατήρητο το γεγονός ότι μπροστά στη λαίλαπα των τελευταίων χρόνων κεφάλαιο και κυβέρνηση κυνικά προσπαθούν να μας πείσουν ότι όλο αυτό που ζούμε είναι σαν φυσικό φαινόμενο. Έτσι είναι γι’ αυτούς που θεωρούν φυσικό φαινόμενο την εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας για παραγωγή πλούτου από κάποιους άλλους και όχι δραστηριότητα για την κάλυψη των υλικών και πνευματικών αναγκών της κοινωνίας. Έτσι είναι γι’ αυτούς που μετέτρεψαν τη συνειδητή αυτή δραστηριότητα σε εμπόρευμα (που ποτέ δε μας είπαν από πού πήραν το δικαίωμα) και όταν δεν τους φέρνει τα απαραίτητα κατά τη γνώμη τους πλούτη, την καταστρέφουν. Έτσι είναι και για τις κυβερνήσεις που ακόμα και με την καλύτερη θέληση δεν πρόκειται ποτέ να βρουν λύσεις όσο υπηρετούν αυτή τη διαδικασία παραγωγής ως μοντέλο.

Από την άλλη μεριά όλοι εμείς ξέρουμε πολύ καλά ότι δεν είναι έτσι. Ξέρουμε πολύ καλά ότι η μοίρα μας δεν είναι να ζούμε για να οικονομάνε κάποιοι, να ζούμε όπως και όσο θέλουν οι «ελέω θεού» έμποροι των ικανοτήτων μας. Και δεν είναι έτσι γιατί  η φύση δε θα μας χάριζε αυτή την ικανότητα για εργασία. Και αφού δεν είναι έτσι, το ερώτημα  αν θα ζήσουμε και πώς, μπαίνει επιτακτικά στην «ημερήσια διάταξη». Η απάντηση είναι μόνο με έναν τρόπο, με την πραγματική κατοχύρωση του δικαιώματος στη σταθερή δουλειά με αξιοπρεπείς συνθήκες και μισθό που θα καλύπτει τις ανάγκες μας. Τόσο κοινότυπο αλλά και τόσο πραγματικά αναγκαίο.

Στο ερώτημα και πώς μπορεί να προκύψει αυτό απαντάμε όχι βέβαια ως φυσικό φαινόμενο. Θα προκύψει μέσα από μάχες που θα αμφισβητούν το σημερινό μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης, το συγκεκριμένο μοντέλο τρόπου παραγωγής. Άμεσα με την έναρξη ενός σχεδίου δημόσιων δαπανών με γνώμονα τις κοινωνικές ανάγκες, με εργατικό έλεγχο στην παραγωγή και με την εθνικοποίηση τραπεζών για την εξασφάλιση πόρων. Με το πέρασμα στο δημόσιο χωρίς αποζημίωση και την παράδοση στους εργάτες όλων των παραγωγικών μονάδων που εγκαταλείπουν οι ιδιοκτήτες τους. Δεν έχουμε αυταπάτες, ξέρουμε ότι απαιτούν πολιτικές λύσεις αυτές οι επιλογές. Το να διαλαλούμε όμως αυτές τις πολιτικές λύσεις χωρίς να έχουμε κάνει κτήμα του κόσμου της εργασίας αυτά τα αιτήματα είναι σα να προσπαθούμε να πορευτούμε με το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω.

Μπροστά σ’ αυτή την επίπονη και επίμονη διαδικασία πώς θα επιβιώσουμε; Η διεκδίκηση από μέρους μας ταυτόχρονα και άμεσα της δωρεάν μετακίνησης  χωρίς το φόβο του ελεγκτή, της πρόσβασης ακόμα και σ’ αυτό το άθλιο σύστημα υγείας και στα φάρμακα, του δικαιώματος να μη φορολογούμαστε αφού δεν παράγουμε χωρίς δική μας ευθύνη και κυρίως του δικαιώματος να επιδοτούμαστε όλοι χωρίς προϋποθέσεις για όσο διάστημα μας έχουν άνεργους από ένα ταμείο που υπάρχει από τις εισφορές μας, είναι αδιαπραγμάτευτη ανάγκη του σήμερα που δεν έρχεται σε αντιπαράθεση με τον αγώνα για μόνιμη και σταθερή δουλειά που θα είναι και αγώνας όλης της κοινωνίας των εργαζομένων.

Όσο απαραίτητη  είναι η μελέτη της κατάστασης άλλο τόσο απαραίτητη είναι και η ανατροπή της. Νομίζουμε κανείς δε διαφωνεί πως η λύση είναι η οργάνωση και ο αγώνας. Αυτές οι δυο λέξεις είναι διαλεκτικά δεμένες μεταξύ τους. Σ’ όλες τις κοινωνικές εκδηλώσεις  παντού και πάντα το ένα προϋποθέτει το άλλο. Τα τελευταία χρόνια άνοιξε και δυνάμωσε η συζήτηση γύρω από αυτό το δίδυμο σε ότι αφορά την ανεργία και τους ανέργους και νομίζουμε ότι συμβάλαμε κι εμείς σε αυτό. Βέβαια δεν προέκυψε με παρθενογένεση, υπήρχαν πρώτα βήματα πρώτες συλλογικότητες στο χώρο που όμως κατά τη γνώμη μας δεν κάλυπταν με επάρκεια τα ζητήματα. Παρά τις επεξεργασίες και τους αγώνες τους θεωρήσαμε ότι χρειαζόταν ένα βήμα πιο πέρα. Προσπαθήσαμε να συμβάλουμε σε αυτό με όλες μας τις δυνάμεις, με τα λάθη μας και τις αδυναμίες μας, πάντα όμως με τη διάθεση να συμπορευτούμε με όλους όσους ασχολούνταν ή ήθελαν να ασχοληθούν ανεξάρτητα από τη γενικότερη συμφωνία μας.

Από τον πρώτο καιρό, σχεδόν δυόμισι χρόνια, και από την πρώτη μας ανακοίνωση που βάζαμε τη δική μας οπτική στο πρόβλημα καλούσαμε σε συντονισμό για άμεση διοργάνωση κινητοποιήσεων, πότε για δωρεάν μετακίνηση, πότε για το επίδομα κλπ. Άλλοι μας τίμησαν με την παρουσία τους και τη συμμετοχή τους, άλλοι όχι. Πάντως η εμπειρία μας λέει πως όταν υπήρξε πραγματικός συντονισμός έστω και λίγων δυνάμεων πήγαμε τα πράγματα ένα βήμα πιο πέρα.

Δεν έχουμε τη διάθεση ούτε να γκρινιάξουμε ούτε να παραπονεθούμε σε κανέναν. Ούτε με τη σημερινή πρόσκληση που σας απευθύναμε θέλουμε να επιβάλουμε μια ντε φάκτο άποψη. Θέλουμε να βρεθούμε, να συζητήσουμε, να ανταλλάξουμε απόψεις και κυρίως να συμβάλουμε στην οργάνωση των ανέργων αυτών καθαυτών. Είμαστε πεπεισμένοι πως όλοι όσοι είμαστε εδώ προσδοκάμε το ίδιο, όμως κατά τη γνώμη μας μια σειρά από προβληματισμούς φρενάρουν αυτή τη διαδικασία.

Τι πρέπει να κάνουν οι άνεργοι;

Να ενταχθούμε ή όχι στα σωματεία μας;

Να ενταχθούμε σε άλλες πλατύτερες λαϊκές οργανώσεις και να φτιάξουμε εκεί το ας πούμε τμήμα μας;

Να φτιάξουμε οργανώσεις συλλογικότητες που να θυμίζουν περισσότερο παρατάξεις και να κοινοβουλευτικοποιήσουμε την πάλη μας;

Να φτιάξουμε πλατιές μαζικές επιτροπές ανέργων στις γειτονιές και τους χώρους δουλειάς (αν πρόκειται για απολυμένους) ή επιτροπή εργαζομένων στα voucher σαν κομμάτια του ήδη οργανωμένου εργατικού κινήματος , ότι απόμεινε από αυτό τέλος πάντων, που όμως θα έχει την ευθύνη της οργάνωσης της πάλης του και των αιτημάτων του;

Τι από όλα αυτά;

Νομίζουμε ότι για να απαντήσει κανείς πρέπει να πάρει υπόψη του ορισμένα πράγματα.

  • Το χαμηλό ποσοστό συνδικαλισμού των νυν ανέργων ως εργαζομένων την περίοδο που δούλευαν. Αυτό ήταν κάτω από το 20%.
  • Το μεγαλύτερο κομμάτι της νεολαίας που περιμένει να πιάσει δουλειά ή δούλεψε λίγο δεν έχει καθόλου συνδικαλιστική εμπειρία.
  • Ένα μεγάλο μέρος του συνδικαλιστικού κινήματος είναι χρεωκοπημένο εξαιτίας της γραφειοκρατίας και δεν είναι διατεθειμένο να παίξει ένα ρόλο.
  • Η χαμηλή αγωνιστική συνείδηση και εξαιτίας του προβλήματος της ανεργίας δε βοηθάει στη γενικότερη συμμετοχή σε πλατιές λαϊκές οργανώσεις.
  • Η εμπειρία δείχνει ότι η οργάνωση με βάση τα κοινά αιτήματα και τον από κοινού σχεδιασμό της πάλης είναι πιο προσβάσιμη παρά τις δυσκολίες που κι αυτή περιέχει.

Με βάση αυτά γνώμη μας είναι ότι το πρόβλημα της οργάνωσης των ανέργων και όχι των αλληλέγγυων τους, μπορεί να προχωρήσει με τον από κοινού σχεδιασμό μαζικών πλατιών επιτροπών ανέργων στις γειτονιές κυρίως και σε όποιους χώρους δουλειάς υπάρχουν απολύσεις.

Επιτροπές που θα συντάσσονται με το μαχητικό κομμάτι του εργατικού κινήματος, θα στηρίζονται σε αυτό και από αυτό.

Όχι επιτροπές παρατάξεις, αλλά επιτροπές μαζικές εξαιτίας των αιτημάτων τους και μαχητικές εξαιτίας της αποφασιστικότητάς τους να παλέψουν γι’ αυτά.

Επιτροπές ζωντανές, κομμάτι του τοπικού λαϊκού κινήματος που θα είναι αποκούμπι όλων των ανέργων και όχι μόνο των αλληλέγγυών τους.

Επιτροπές που θα ζητούν και θα απαιτούν την στήριξη των σωματείων και λαϊκών συνελεύσεων, εργατικών λεσχών κλπ. Βέβαια αυτό δεν έρχεται σε αντιπαράθεση ούτε με τη δάση πρωτοπόρων ανέργων στα σωματεία τους, ούτε με τη δράση πολιτικών πρωτοποριών μέσα σε αυτές.

Για όλα αυτά και ότι άλλο γεννήσει η σημερινή κουβέντα καλέσαμε σήμερα ανέργους και συλλογικότητες να σας καταθέσουμε προβληματισμό, να σας ακούσουμε, να συμφωνήσουμε και να διαφωνήσουμε με συντροφικό κλίμα έτσι ώστε να πάμε ακόμα πιο πέρα την οργάνωση και πάλη των ίδιων των ανέργων και γιατί όχι, να συμβάλουμε έστω και στο ελάχιστο και μ’ αυτό τον τρόπο στο φτιάξιμο μιας κοινωνίας όπου η λέξη ανεργία δε θα υπάρχει σε κανένα λεξικό.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: